Klasyka

Ostatnio doszłam do wniosku, że opuściłam tyle książek, które należałoby zaliczyć do klasyki, że aż wstyd. A nie przeczytałam ich z bardzo prozaicznych powodów: głównie braku czasu (polskie szkolnictwo jest w tym zakresie bezwzględne nie robiąc przerw na powtórzenie materiału i ogarnięcie lektur - jak to ma miejsce w wielu innych krajach), łatki "lektury szkolnej" albo "nudnych staroci". Zdaje się, że czasem obawiałam się, że utknę na zawiłym tekście napisanym archaicznym językiem. Teraz przeglądam opuszczone pozycje i tworzę w głowie listę "must read". Zaczęłam (a jakże, już zaczęłam) od "Kubusia fatalisty i jego pana" :) Muszę przyznać, że moje obawy co do trudności książki i czytania jej z przymusu, okazały się przesadzone. Czyta mi się ją doskonale. Jest to doprawdy bardzo miła lektura po kryminałach wszelkiej maści i z różnych stron świata, które magluję od dłuższego czasu. Książka jest lekka, przyjemna, czasem śmieszna, czasem naiwna, czasem - przyznaję - tok snucia opowieści i polemiki z czytelnikiem jest nieco irytujący, ale całość tworzy naprawdę fajną opowiastkę. Niestety ostatnio nie mam za wiele czasu na czytanie, więc pewnie przy tej lekturze trochę mi zejdzie, a następna czeka "Boska komedia". Tak, tak, niestety kiedyś przeczytałam tylko streszczenie. Później będzie "Dekameron", a dalej się zobaczy. Myślałam o Annie Kareninie, ale jakoś nie przepadam za romansidłami, więc stawiam przy niej znak zapytania.

Jednego jestem pewna - przyjemniej się czyta klasykę, w tym lektury szkolne, gdy nie trzeba tego robić. A może po prostu w gimnazjum czy liceum jest na niektóre książki za wcześnie. Może powinno się pozwolić dzieciakom czytać to co ich interesuje. Mogliby np. na początku roku zorganizować sobie dyskusję na temat ulubionych książek, ustalić listę i je przerobić. A do klasyki wrócić w przyszłości, tak z czystej i niewymuszonej ciekawości. Ostatecznie w szkole chodzi przede wszystkim o to, żeby ich zainteresować literaturą, nauczyć czytać ze zrozumieniem, a nie męczyć.